老爷子写此书时已八十多岁了吧,老人都是怀旧的,怀揣着乡音,念想着的是旧时的吃食、玩具。这本书里面一丝火气没有,清清淡淡,也少见激情流露,过往的灿烂、灰暗,到如今已是红尘往事成一梦了吧。
老爷子自己也说自己的文字有种水汽,确实,淋漓水汽有如船行湖面的湿润,让人清爽。
这是看的第一本汪曾祺的书,也是好长一段时间以来,看的第一本正经的非技术类纸装书。开头几张是零零碎碎看的,而现在书要还了,于是用了3个小时把书完整翻了一遍,还好,书不厚。
我比较喜欢前半部分的家长里短,家人朋友、生活环境、吃的、喝的,还有那段云南的日子。不过后半部分就觉得有点琐碎了,简单翻翻,也就过去了。
这种书看着舒服。不厚,没有压力;也不需让你思考。看着他小时候吃的、喝的、住的、玩的,想想自己小时候爬树掏鸟窝,半夜去人家地里偷瓜摸枣什么,感觉还是那时候真正快乐。
-
RSS Links
-
Using Services
Categories
-
Recent Posts
Archives
- October 2008 (3)
- September 2008 (5)
- August 2008 (6)
- July 2008 (6)
- June 2008 (6)
- May 2008 (15)
- April 2008 (8)
- March 2008 (9)
- February 2008 (8)
- January 2008 (13)
- December 2007 (13)
- November 2007 (12)
- October 2007 (18)
- September 2007 (26)
- August 2007 (31)
- July 2007 (22)
- June 2007 (29)
- May 2007 (15)
- April 2007 (33)
- March 2007 (9)
- February 2007 (5)
- January 2007 (6)
- December 2006 (10)
- November 2006 (10)
- October 2006 (8)
- September 2006 (6)
- August 2006 (17)
- July 2006 (11)
- June 2006 (5)
- May 2006 (3)
- April 2006 (13)
- March 2006 (6)
- February 2006 (9)
- January 2006 (19)
- December 2005 (31)
- November 2005 (14)
- October 2005 (8)
- September 2005 (11)
- August 2005 (4)
- July 2005 (4)
Blogroll
-
Meta
